06-42390009

Beetje vreemde titel, waar gaat het over?

Het gaat over verbonden zijn met je eigen gevoel, ik heb af en toe het gevoel verkeerd-verbonden te zijn, de gevoelens die ik ervaar kan ik totaal niet koppelen aan wat ik op dat moment meemaak of denk. En vooral het denken zelf veroorzaakt weer gevoelens, zonder dat ik me bewust ben dat mijn gedachten een bepaalde kant op gaan.
Er zijn ook gevoelens die je niet kunt verklaren op het eerste gevoel 🙂 .

Zo reed ik vorige week weg van een afspraak, tijdens de autorit die een uur duurde voelde ik me meer en meer nerveus en gespannen worden, het was een soort angstig gevoel, maar tegelijkertijd voelde het ook heel verdrietig. Er vond een emotionele strijd in mijzelf plaats en ik voelde het duidelijk in mijn lijf. En hoewel degene met wie ik een afspraak had mij wel geraakt had met de door haar te maken keuzes, kon ik de heftige gevoelens niet plaatsen voor mijn eigen ervaringen. Ik bekeek ze ik voelde ze en zei ze gedag! En ja ze verdwenen.
De volgende dag had ik nog even contact met deze mevrouw en ze vertelde me dat ze wel wist wat ze moest besluiten, maar dat dit bijna niet mogelijk leek, alsof ze opgesloten zat tussen twee slechte beslissingen, de ene maakte haar angstig en de andere maakte haar verdrietig. En het kwam mij heel bekend voor!

Natuurlijk vinden ze in mij plaats en voel ik me ook verantwoordelijk voor de onrust, het verdriet of zelfs de boosheid in mijzelf. Toch is het goed om niet al te bezitterig te worden. Ok er is iets geraakt in mij en mijn emotie laait op, maar waarom zou ik het me toe-eigenen? Ik kan het ook als het ware door me heen laten gaan. De emotie komt op, ik voel ‘m, ik erken ‘m, maar daarna laat ik ‘m ook weer gaan, niet van mij!. Klaar! (zucht).
Als je een zeer gevoelig, hoogsensitief persoon bent dan heb je zeker kans dat je regelmatig de gevoelens van andere mensen oppikt. In ons overvolle landje is die kans echt vrij groot, voor je het weet voel jij je opeens verdrietig omdat je in de rij staat en degene voor jou net een verlies te verwerken heeft gekregen, waar die niet mee om kan gaan.
Deze ‘opgepikte’ gevoelens noem ik ‘verkeerd verbonden’ zijn. En het feit dat we geneigd zijn alles vast te houden, ons eigen te maken is niet erg behulpzaam. Je loopt met je boodschappen naar huis en vraagt je af waar je stemming vandaan komt. En vergis je niet, het haakt niet voor niets in op jou…. er is wel degelijk herkenning in jou… het zou wel al te makkelijk wezen om daar de ander enige schuld voor aan te rekenen. En ook hoef je niet bij jezelf naar schuld te zoeken, het is er, dat gevoel.(punt).

Het is een illusie om te denken dat je een eilandje bent, dat jouw gevoelens alleen van jou zijn en dat die van een ander alleen daar blijven. We zijn verbonden, we maken deel uit van een groot veld en delen werkelijk alles. Zo is het in de geschiedenis zelfs met grote uitvindingen gegaan, op meerder plekken op de wereld op hetzelfde moment werden dezelfde vernieuwingen bedacht. En als er dan zo’n veld bestaat, is het ook mogelijk dat alles er al is, het hoeft alleen nog maar opgemerkt of wel bedacht te worden.

Hoe is dat voor jou om te bedenken dat alles er al is? Hoe voelt dat?

En als we dan even aannemen dat alle onverwerkte emoties in het veld blijven ‘hangen’ dan valt er ook genoeg op te merken. Om te helen kun je dus aan jezelf werken, om het veld te helen kun je dus aan jezelf werken, om een ander te helpen met helen kun je dus aan jezelf werken. Als wij onze ervaringen zelf ter plekke verwerken, bewust worden, dan komen er geen onverwerkte emoties het veld ‘vervuilen’. En aangezien wij het vaak lastig vinden dit bij onszelf te zien, zie je het bij de ander…. op het moment dat je het bij de ander ziet, kun je er van uitgaan dat er bij jou ook nog ‘huiswerk’ te doen valt.
Verwelkom je emoties als goede vrienden en zie je ze bij een ander, zoek je vrienden dan in jezelf, ze zijn verstoppertje aan het spelen!

Voelt het egoïstisch om met jezelf bezig te zijn? Als ik er niet voor mijzelf ben, hoe kan ik er dan voor jou zijn?