06-42390009

Pijn vraagt om bewustzijn en aandacht.

 

Twee weken geleden wilde ik iets uit onze kelderkast pakken. De wasmand stond ervoor en ik liep op sokken…heel onhandig ging ik te werk en tja toen lag ik opeens ondersteboven in het keldertje.

Na de schrik van het vallen voelde ik mijn lijf. In een ogenblik had ik alles gescand en was opgelucht te merken dat ik niets gebroken leek te hebben. Ik wreef over alle plekken die op dat moment de aandacht vroegen en ontdekte daarbij een diepe snee die een pleister vroeg.
Voorzichtig bevrijde ik mij uit de benarde positie. Manlief bood aan mij eruit te vissen, maar nog niet zeker of alles wel functioneerde, sloeg ik dat aanbod af.

Gelukkig alles was nog heel, en ik voelde de blijdschap daarom. Mijn botten zijn nog flexibel genoeg om zo’n val op te vangen, wel kwam de schrik vrij in de emotie. Ik probeerde er de luchtigheid in te houden, voelde me vooral erg dom. Het had zo makkelijk te voorkomen geweest…

De schade bleek behoorlijk, maar de opluchting over de goede afloop overheerste, met daarmee nog steeds een beschamend gevoel over de onhandigheid.

In de dagen daarna kleurde ik van blauw naar donkerblauw en al gauw naar de kleur van beurs. Ik paste er mijn ‘blauwe plekken’ Shiatsu technieken op toe en al snel gaf dat resultaat, de plekken begonnen vanuit het midden op te lossen.
Ze vroegen steeds minder aandacht en ik liet af en toe stoer mijn wonden zien. En waarom doe je dat? De reden waar ik op kwam is om vooral een bevestiging te krijgen van de ernst ervan, ikzelf was namelijk nog steeds geneigd om er luchtig over te doen, alsof het niet zo erg was.
Terwijl er diep van binnen een stemmetje heel zachtjes liet weten dat ze ongerust was en dat ze nog steeds zo geschrokken was en nog steeds een angst voelde dat er wat ernstigs was gebeurd. Dus zocht ik ook naar de geruststelling bij de ander.

Na een week was ik aardig aan het helen, schrammen en de diepe snee waren gedicht, dat gaat goed toch?
Tot ik me afvroeg waarom ik me bijna depressief voelde. Hoezo, wat was er aan de hand? En weer voelde ik me dom toen ik er na 2 dagen achter kwam dat ik me absoluut akelig voelde over de pijn die mijn ribben me gaven.
Hoe had ik dat zo makkelijk kunnen negeren met mijn mind, terwijl mijn lichaam en mijn geest (het depressieve gevoel) zo duidelijk maakte dat er nog steeds heling en rust nodig waren.

Het is zo duidelijk dat pijn, vooral de zeurende pijn die voortdurend aanwezig is, door je mind het liefst geblokt wordt. Tuurlijk, je wilt immers geen pijn voelen…
Echter als je lichaam wel pijn heeft en heling nodig heeft, dan kan het wel zijn dat je het niet wilt voelen, maar het wil de aandacht en zal het ook krijgen.

En natuurlijk kan ik dat dan als iets heel negatiefs zien, maar het is er en het vraagt niet van mij om het leuk te vinden. Het vraagt om mijn aandacht, om mijn bewustzijn.
Zodra ik er bewustzijn op krijg, komt ook binnen wat er op dat moment nodig is, ook nu nog.
Zoals ik in eerste instantie intuïtief handelde, in alle voorzichtigheid naging of alles nog heel was, zo wil mijn lijf nu dat ik nog steeds blijf checken; hoe is het met je en wat heb je nu nodig om te helen.

Het kan dat ik tot doel heb geen pijn voelen, maar is dat het beste? Hoezo heeft mijn mind het hoogste woord en denkt het meeste recht te hebben op aandacht.
Je kunt het ook omdraaien, hoezo denkt mijn lichaam het recht te hebben pijn te blijven afgeven, terwijl het zal moeten helen, het gaat niet sneller door de pijn. En toch … welke functie heeft deze pijn?
Toch het terug trekken en rust houden en rekening houden met de verwondingen. En vooral erkennen dat die behoefte er is. Zonder je zielig te hoeven vinden of onhandig of dom.

Dus bij lichamelijke blessures is het heel verstandig te luisteren naar de pijn en rust en troost te bieden in plaats van doorgaan en stoer doen. Jezelf ook troosten en laten troosten en aandacht te geven aan dat stemmetje en gerust te stellen. Je eventueel gerust laten stellen door je omgeving.

Het deed mij wel filosoferen over juist de geestelijke pijn, de pijn van een gebroken hart, of een geknakte trost. De pijn van het gemis en wat over de pijn van je ziel?
Vraagt dat dan juist aandacht van je lijf, is dan de remedie juist bewegen, je lichaam inzetten als instrument en je lichaam de aandacht laten geven aan de kwetsuur..
Onderzoek heeft al aangetoond dat je bij depressie het beste kunt gaan bewegen, wandelen, sporten, in iedergeval niet gaan liggen en rust nemen (hier een voorbeeld van zo’n onderzoek).

Waar zit jouw pijn? Wat vraagt deze pijn van jou, rust nemen of bewegen?
En is het uiteindelijk de combinatie die je moet gaan vinden die werkt?

Voor een behandeling van je blauwe en beurse plekken kun je ook de miltstroom gebruiken!